Het Maastrichtse trio Daddy Unchained is niet van plan om gas terug te nemen. Nadat de bandleden elkaar in de zomer van 2018 vonden als vijftienjarigen, ontwikkelden ze al snel een rauwe cross-over van nu-metal, alternatieve rock en hiphop. Anderhalf jaar na hun album Dutch Disease droppen de drie sjengen via Ultra Elektric Records op 30 oktober alweer hun gloednieuwe EP: VOTLOOK.
Met zeven tracks op de tracklist presenteert de band een bonte verzameling zware riffs, funky grooves en gortdroge gekte. Opener “DAT Body” zet meteen de toon met een funky basriff en hiphopachtige vocals. Het nummer bouwt de spanning knap op naar een sneller tempo, terwijl de lyrics verhalen over een bevreemderige geur, om uiteindelijk te ontsporen in een dissonante kakofonie van zware gitaren.
Vervolgens trekt “Harry Janus” het laken naar zich toe met beklemmende ademhalingsgeluiden en een loodzware gitaarriff die van traag naar snel beweegt. Met rauwe, harde hiphopvocals in de verzen, een strakke breakdown en een loodzware metal-opbouw brengt de track de ultieme 90s-crossoversfeer.
Dat Daddy Unchained houdt van bevreemding blijkt ook uit “Wadasapalon”, dat opent met een lieflijk deuntje dat al snel klinkt als een duister muziekdoosje waarvan de batterijen leeglopen. De schurende, bijna vals-klinkende gitaarlijnen werken verrassend goed op de stevige groove. Gooi STEVE, Mac DeMarco en Primus samen in een blender en het resultaat klinkt zeer waarschijnlijk als deze cocktail. Halverwege valt de track even terug naar een stiller tussenstuk vol gepiep, waarna er rauwe metalgitaren doorheen worden gesmeten en de song stilaan aanzwelt tot een luide, chaotische climax waarin alles door elkaar raast.
Tussendoor voelt het korte “Love Song No. 1” als een geschifte break. Het label omschreef het al scherp als een instrumentale interlude vol ‘bloep en boenk’, aaneengeregen door maffe elektronische stoorgeluiden. Met “Dress My Dog” fopt de band de luisteraar met een rauwe lofi-intro, om daarna haarscherp over te gaan in een dansbare groove vol dynamische tempowisselingen en dissonant gitaargeweld.
Richting het einde toont de band haar veelzijdigheid. “Bum” valt op door zijn strakke drums, teksten over paranoïde straten en een droomachtig, atmosferisch middenstuk, alvorens nog één keer hard uit te halen.
Afsluiten doet de EP met persoonlijke favoriet “Maggots”. Wat begint met een bizar kazoo-achtige gitaarlijn en macabere teksten over hongerige, rondkruipende maden, ontpopt zich halverwege tot een fantastisch groovy en dansbaar hoogtepunt, om tot slot uit te doven met drums die klinken alsof er op potten en pannen wordt geslagen.
Met VOTLOOK levert Daddy Unchained een heerlijk ongepolijste en energieke EP af die geen seconde verveelt. Wie de band live in actie wil zien, kan terecht op hun release shows op 30 oktober in de AFF Club in Hasselt (met Ploegendienst), op 31 oktober in de Kinky Star in Gent (met Hamers) of op 6 november in thuisbasis Maastricht.
